Brawa 63123 DR(G), (vóór 1945) E-Loc E 44 007 Digitaal/Sound

Modeldetails

Zeer gedetailleerde carrosserie

Fijne klinknagels en gravures

Veel afzonderlijk aangebrachte details, zoals handgrepen, toegangsladders en een meerdelige koelspiraal

Replica van de bestuurderscabine

Fijn gedetailleerde draaistellen met afzonderlijk aangebrachte onderdelen

Afzonderlijk aangebrachte remcilinders, remstangen, zandbakken, Sifa (veiligheidsvoorziening), Peyinghaus-lagers en sneeuwploegen

Nauwkeurig gereproduceerde en zeer gedetailleerde daken in standaard- en verlengde uitvoering

Dakuitrusting met veel afzonderlijk aangebrachte details

Vrijstaande daklijnen

Diverse isolatoren

Verschillende hoofdschakelaars

Fijn gedetailleerde pantografen

Dakloopbruggen van verschillende lengtes

Driepuntsophanging in het draaistel

Fijne bedrukking en beschildering

Koplampen via LED met rood/wit richtingslicht; De derde koplamp kan ook in de analoge modus worden uitgeschakeld.

LED-verlichting in de bestuurderscabine en, in de geluidsversie, ook in de machinekamer.

Koppeling volgens NEM-normen met kinematica.

Analoge modellen met Next18-interface.

Geluidsversie:
Alle lichtfuncties digitaal aanstuurbaar, inclusief de verlichting in de machinekamer; Geoptimaliseerde motor- en lastregeling voor perfecte rijeigenschappen; uitstekende geluidskwaliteit van het originele geluid, dankzij ruisvrije 16-bits technologie met maximaal 8 onafhankelijke kanalen; compatibel met alle gangbare digitale systemen (DCC, SX1 en SX2, Motorola); geluidsdecoder geïntegreerd op de hoofdprintplaat.

Model: SBS 39 pantograaf; R 628 hoofdschakelaar; met 8 zandbakken; model voor het eerst voorzien van reostatisch remmen (afbeelding kan afwijken).

Informatie over het prototype

Eind jaren twintig werd duidelijk dat de Duitse Staatsspoorwegen (DRG) onder andere nieuwe elektrische locomotieven nodig zouden hebben om het goederenvervoer te versnellen. De wens om de topsnelheid te verhogen tot minstens 80 km/u kon niet worden gerealiseerd met de recent aangeschafte locomotieven van de series E77 en E75, omdat de conventionele aandrijftechnologie met stangen en een extra set wielen hogere snelheden niet toeliet. De positieve ervaringen in het buitenland en met de twee Beierse EG 1-locomotieven met Bo'Bo'-draaistellen overtuigden de DRG (Duitse Staatsspoorwegen) er ook van om het ontwerp met één frame te laten vallen. Dit project werd echter ernstig belemmerd door de Grote Depressie van 1929, die de kostbare elektrificatie van spoorlijnen stopzette en daarmee de behoefte aan elektrische locomotieven wegnam. De locomotiefindustrie in Duitsland vreesde echter achter te blijven bij de actuele ontwikkelingen door deze stilstand in de aanschaf. Daarom namen zij op eigen kosten de ontwikkeling van een kosteneffectief ontwerp op zich. Onder leiding van Walter Reichel werd bij Siemens-Schuckert (SSW) een prototype ontwikkeld, aangeduid als E44 70, later de E44 001. SSW kon zijn ervaring met booglassen, opgedaan bij de productie van componenten voor stroomgeneratoren, toepassen op de locomotiefbouw, wat resulteerde in aanzienlijke besparingen op materiaal- en productiekosten. De positieve testresultaten van dit prototype overtuigden de DRG (Duitse Staatsspoorwegen) ervan om het nieuwe locomotieftype verder te ontwikkelen tot een universele locomotief. Het resultaat was Duitslands eerste in massaproductie vervaardigde elektrische draaistellocomotief, die zeker kan worden beschouwd als het prototype voor de standaard elektrische locomotieven die later door de Deutsche Bundesbahn (Duitse Federale Spoorwegen) werden ontwikkeld. De levering van de locomotieven, goedgekeurd voor 90 km/u, liep door de oorlog van 1933 tot in de naoorlogse jaren, waardoor Henschel de laatste, E44 187G, pas op 29 november 1954 aan de DB leverde. De overwegende aanwezigheid in Midden- en Zuid-Duitsland betekende dat na de Tweede Wereldoorlog ongeveer 100 locomotieven in West-Duitsland en circa 50 in Oost-Duitsland overbleven. De meest opvallende aanpassingen die de DB heeft doorgevoerd, waren het verlengen van de dakbescherming ter voorkoming van ongevallen en de installatie van Indusi (een automatisch treinbeveiligingssysteem).